თანამედროვე ქართული (სატელევიზიო/ინტერნეტ/ბეჭდური) მედია ენობრივი ლაფსუსების, კურიოზების თუ უპატიებელი შეცდომების ნამდვილი „საბადოა“. ჟურნალისტები ზოგჯერ ჯიუტად ავრცელებენ ენის ისეთ მცდარ ფორმებს, რომელიც სკოლის მოსწავლის ყურს/თვალსაც კი ეხამუშება. ზედაპირული დაკვირვებით, ძალიან ხშირად, წესების დარღვევა ფუძისეულ ვ-ს უკავშირდება.

როგორ და რა ფორმით აღარ იყენებენ მას, სად აღარ სვამენ და საიდან აღარ აქრობენ! ყველაზე „მხიარული“ შემთხვევები კი მაშინ იქმნება, როცა ფუძისეულ ვ-ს სიტყვაში უადგილოდ აღმოაჩენთ.

მაგალითად, ზმნაში „ჩაქ-ვ-რა“. ან სახელზმნაში „ჭკ-ვ-ნობა“.

ერთი შეხედვით, უმარტივესია - ჩაქრა-სთან ვ-ს არაფერი ესაქმება, რადგან მის ფუძესთან კავშირი არ აქვს - ქრ / ქრობა. ვ არაფერ შუაშია.

ხოლო იქ, სადაც შუაშია (ანუ, ფუძეში), ვ-ს ხმარებას თავისი წესები აქვს. ეს ეხება როგორც სახელებს/სახელზმნებს, ასევე ზმნებს.

მაგალითად, ფუძისეული ვ -ურ/-ულ სუფიქსის დართვისას როგორც ქართულ, ისე ნასესხებ სიტყვებში იმ შემთხვევაში იკარგება, თუ ვ-ს წინ ხმოვანია და არა თანხმოვანი:

ფშავი - ფშაური (და არა ფშავური)

მოხევე - მოხეური (და არა მოხევური)

აქტივი - აქტიური (და არა აქტივური)

თუმცა გვაქვს გამონაკლისიც: თავი (თავური და არა თაური), მკლავი (მკლავური და არა მკლაური), ასევე, უცხოური წარმოშობის სიტყვები: აქტივობა, უპერსპექტივობა, ინტენსივობა და ა.შ.

ვ იკარგება ასევე მაშინ, როცა ის ხმოვნებს შორისაა, მის შემდეგ კი ო და უ ხმოვნებია.

მაგალითად: ბუნებრივი - ბუნებრიობა

საცოდავი - საცოდაობა

ნათესავი - ნათესაობა

კაცობრივი - კაცობრიობა

მაგრამ, ვ ნარჩუნდება მაშინ, თუ მის წინ თანხმოვანია და სახელს -ურ-ულ აფიქსები ერთვის.

მაგალითად: ბავშვი - ბავშვური (და არა ბავშური)

დათვი - დათვური (და არა დათური)

ფუძისეულ ვ-სთან დაკავშირებული წესები (თუ გამონაკლისები) უამრავია და მათ ერთ ბლოგში ვერ ამოვწურავთ. ამიტომ, ამ თემას კიდევ დავუბრუნდებით.